arquivo.cavafis.br - Kaváfis

OS CAVALOS DE AQUILES

                Quando viram Pátroclo assassinado,
           que era tão jovem, e forte, e de bravura sem par,
           os cavalos de Aquiles começaram a chorar;
           sua natureza imortal se indignava
           com este feito da morte que contemplava.
Sacudiam as cabeças e as longas crinas agitavam,
           a terra batiam com os pés, e lamentavam
      Pátroclo que sentiam inanimado - aniquilado -
      uma carne agora vil - seu espírito apagado -
                indefeso - respiração parada -
      da vida restituído ao grande Nada.

                Zeus viu as lágrimas dos imortais
           cavalos e afligiu-se. "No casamento de Pileu"
           disse "não devia sem refletir ter feito eu;
           melhor seria se não vos déssemos, creio,
           meus cavalos infelizes! Que procuráveis lá no meio
da mísera humanidade que é o joguete da sorte.
           Vós a quem nem a velhice espreita, nem a morte
      desgraças momentâneas vos tiranizam. Em torturas tais
      vos envolveram os homens." - Mas os dois animais
                pela desgraça eterna da morte
      derramavam suas lágrimas em nobre porte.

[3, 1897]

ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ

               Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
           που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
           άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως·
           η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
           για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
           την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
      τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο —
      μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο —
                ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —
      εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή.

                Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων
           αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
           είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω·
           καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου
           δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
           Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
      πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
      σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των
                για του θανάτου την παντοτινή
      την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή.

[3, 1897]

Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
webmaster@cavafis.i8.com


Poemas (1897-1904) Μuros Um velho Os cavalos de Aquiles Prece O funeral de Sarpidón Velas O primeiro degrau As almas dos velhos Que fez....a grande renúncia Interrupção As janelas Termópilas Deslealdade Esperando os bárbaros Vozes Desejos Poemas (1905-1915) Poemas (1916-1918) Poemas (1919-1923) Poemas (1924-1927) Poemas (1928-1933) Bibliografia Ligações	OS CAVALOS DE AQUILES Quando viram Pátroclo assassinado, que era tão jovem, e forte, e de bravura sem par, os cavalos de Aquiles começaram a chorar; sua natureza imortal se indignava com este feito da morte que contemplava. Sacudiam as cabeças e as longas crinas agitavam, a terra batiam com os pés, e lamentavam Pátroclo que sentiam inanimado - aniquilado - uma carne agora vil - seu espírito apagado - indefeso - respiração parada - da vida restituído ao grande Nada. Zeus viu as lágrimas dos imortais cavalos e afligiu-se. "No casamento de Pileu" disse "não devia sem refletir ter feito eu; melhor seria se não vos déssemos, creio, meus cavalos infelizes! Que procuráveis lá no meio da mísera humanidade que é o joguete da sorte. Vós a quem nem a velhice espreita, nem a morte desgraças momentâneas vos tiranizam. Em torturas tais vos envolveram os homens." - Mas os dois animais pela desgraça eterna da morte derramavam suas lágrimas em nobre porte. [3, 1897] ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΩΣ Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο, που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος, άρχισαν τ’ άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως· η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε. Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν, την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο — μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο — ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή — εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ’ την ζωή. Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο» είπε «δεν έπρεπ’ έτσι άσκεπτα να κάμω· καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ’ εκεί χάμου στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας. Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των για του θανάτου την παντοτινή την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή. [3, 1897] Organização: R. M. Sulis Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos webmaster@cavafis.i8.com