UMA NOITE
O quarto era miserável e infame,
escondido acima da taverna suspeita.
Da janela aparecia o beco,
imundo e estreito. De baixo
vinham as vozes de alguns operários
que jogavam cartas e divertiam-se.
E ali numa cama vulgar, humilde
tive o corpo do amor, tive os lábios
róseos e sensuais da embriaguez –
róseos de uma tal embriaguez, que também agora
enquanto escrevo, depois de tantos anos!,
em minha casa solitária, novamente me embriago.
[50, 1915]
ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ
Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,
κρυμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.
Aπ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,
το ακάθαρτο και το στενό. Aπό κάτω
ήρχονταν η φωνές κάτι εργατών
που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.
Κ’ εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —
τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα
που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!,
μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.
[50, 1915]
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
