OROFÉRNIS
Este que sobre a moeda de quatro dracmas
parece ter o rosto a sorrir,
seu belo, delicado rosto,
este é Oroférnis Ariaratu.
Criança expulsaram-no da Capadócia,
do grande palácio de seus pais
e enviaram-no para crescer
na Jônia, e ser esquecido em meio a estrangeiros.
Ah, maravilhosas noites da Jônia
em que sem medo, e totalmente à grega
conheceu pleno o prazer.
Em seu coração, sempre Asiático;
mas em suas maneiras e sua fala Grego,
adornado com turquesas, vestido à grega,
seu corpo perfumado com essência de jasmim,
e dos belos jovens da Jônia,
ele o mais belo, o mais ideal.
Depois quando na Capadócia os Sírios
entraram, e fizeram-no rei,
derramou-se sobre o reinado
para gozar de modo novo cada dia,
para juntar rapinamente ouro e prata,
e para divertir-se, e para gabar-se,
vendo riquezas empilhadas a brilhar.
Quanto ao cuidado do lugar, à administração –
nem mesmo sabia o que acontecia a sua volta.
Os Capadócios logo o expulsaram;
e acabou na Síria, no palácio
de Dimítrios a divertir-se e preguiçar.
Contudo um dia seu muito ócio
interromperam pensamentos incomuns;
lembrou-se que por parte de sua mãe Antioquina,
e por parte daquela velha Estratonice,
também ele descendia da realeza da Síria,
e era quase um Selêucida.
Por pouco saiu da lascívia e da embriaguez,
e incapaz, e meio tonto
procurou tramar algo,
fazer algo, planejar algo,
e falhou miseravelmente e foi aniquilado.
Seu fim terá sido escrito em algum lugar e perdeu-se;
ou talvez a história lhe passou por cima
e, com suas razões, tal insignificante
coisa não se dignou a anotar.
Este que sobre a moeda de quatro dracmas
deixou uma graça de sua bela juventude,
uma luz de sua beleza poética,
uma lembrança sensual de menino da Jônia,
este é Oroférnis Ariaratu.
[53, 1915]
ΟΡΟΦΕΡΝΗΣ
Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μοιάζει σαν να χαμογελά το πρόσωπό του,
το έμορφο, λεπτό του πρόσωπο,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.
Παιδί τον έδιωξαν απ’ την Καππαδοκία,
απ’ το μεγάλο πατρικό παλάτι,
και τον εστείλανε να μεγαλώσει
στην Ιωνία, και να ξεχασθεί στους ξένους.
A εξαίσιες της Ιωνίας νύχτες
που άφοβα, κ’ ελληνικά όλως διόλου
εγνώρισε πλήρη την ηδονή.
Μες στην καρδιά του, πάντοτε Aσιανός·
αλλά στους τρόπους του και στην λαλιά του Έλλην,
με περουζέδες στολισμένος, ελληνοντυμένος,
το σώμα του με μύρον ιασεμιού ευωδιασμένο,
κι απ’ τους ωραίους της Ιωνίας νέους,
ο πιο ωραίος αυτός, ο πιο ιδανικός.
Κατόπι σαν οι Σύροι στην Καππαδοκία
μπήκαν, και τον εκάμαν βασιλέα,
στην βασιλεία χύθηκεν επάνω
για να χαρεί με νέον τρόπο κάθε μέρα,
για να μαζεύει αρπαχτικά χρυσό κι ασήμι,
και για να ευφραίνεται, και να κομπάζει,
βλέποντας πλούτη στοιβαγμένα να γυαλίζουν.
Όσο για μέριμνα του τόπου, για διοίκησι —
ούτ’ ήξερε τι γένονταν τριγύρω του.
Οι Καππαδόκες γρήγορα τον βγάλαν·
και στην Συρία ξέπεσε, μες στο παλάτι
του Δημητρίου να διασκεδάζει και να οκνεύει.
Μια μέρα ωστόσο την πολλήν αργία του
συλλογισμοί ασυνείθιστοι διεκόψαν·
θυμήθηκε που απ’ την μητέρα του Aντιοχίδα,
κι απ’ την παληάν εκείνη Στρατονίκη,
κι αυτός βαστούσε απ’ την κορώνα της Συρίας,
και Σελευκίδης ήτανε σχεδόν.
Για λίγο βγήκε απ’ την λαγνεία κι απ’ την μέθη,
κι ανίκανα, και μισοζαλισμένος
κάτι εζήτησε να ραδιουργήσει,
κάτι να κάμει, κάτι να σχεδιάσει,
κι απέτυχεν οικτρά κι εξουδενώθη.
Το τέλος του κάπου θα γράφηκε κ’ εχάθη·
ή ίσως η ιστορία να το πέρασε,
και, με το δίκιο της, τέτοιο ασήμαντο
πράγμα δεν καταδέχθηκε να το σημειώσει.
Aυτός που εις το τετράδραχμον επάνω
μια χάρι αφήκε απ’ τα ωραία του νειάτα,
απ’ την ποιητική εμορφιά του ένα φως,
μια μνήμη αισθητική αγοριού της Ιωνίας,
αυτός είν’ ο Οροφέρνης Aριαράθου.
[53, 1915]
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
