A BATALHA DE MAGNÉSIA
Perdeu seu antigo ímpeto, seu brio.
O seu corpo cansado, doentio
quase, será seu maior cuidado. E sereno
passará sua vida restante. Pelo menos
isso pretende Fílipos. Hoje à noite dados joga;
tem apetite por divertimentos. Muitas rosas
ponham na mesa. Que importa se foi arrasado
Antíocos na Magnésia. Se foi derrotado
como dizem, o seu exército tão brilhante.
Não será tudo verdade; exageram bastante.
Oxalá. Pois mesmo inimigo, da mesma raça é.
Mas um "oxalá" é suficiente. Talvez demais até.
Fílipos nem pensa fazer a festa em outro dia.
Apesar do cansaço da vida que o assedia
um bem sempre manteve, memória nunca veio a lhe faltar.
Lembra o quanto se chorou na Síria, que tipo de pesar
ao ver no lixo a Macedônia mãe, que luto amargurado. –
Que comece a mesa; flautas, luzes, escravos.
[54, 1915]
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ
Έχασε την παληά του ορμή, το θάρρος του.
Του κουρασμένου σώματός του, του άρρωστου
σχεδόν, θάχει κυρίως την φροντίδα. Κι ο επίλοιπος
βίος του θα διέλθει αμέριμνος. Aυτά ο Φίλιππος
τουλάχιστον διατείνεται. Aπόψι κύβους παίζει·
έχει όρεξι να διασκεδάσει. Στο τραπέζι
βάλτε πολλά τριαντάφυλλα. Τι αν στην Μαγνησία
ο Aντίοχος κατεστράφηκε. Λένε πανωλεθρία
έπεσ’ επάνω στου λαμπρού στρατεύματος τα πλήθια.
Μπορεί να τα μεγάλωσαν· όλα δεν θάναι αλήθεια.
Είθε. Γιατί αγκαλά κ’ εχθρός, ήσανε μια φυλή.
Όμως ένα «είθε» είν’ αρκετό. Ίσως κιόλας πολύ.
Ο Φίλιππος την εορτή βέβαια δεν θ’ αναβάλει.
Όσο κι αν στάθηκε του βίου του η κόπωσις μεγάλη,
ένα καλό διατήρησεν, η μνήμη διόλου δεν του λείπει.
Θυμάται πόσο στην Συρία θρήνησαν, τι είδος λύπη
είχαν, σαν έγινε σκουπίδι η μάνα των Μακεδονία.—
Ν’ αρχίσει το τραπέζι. Δούλοι· τους αυλούς, τη φωταψία.
[54, 1915]
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
