ARISTÓVULOS
Chora o palácio, chora o rei,
inconsolável lamenta-se o rei Herodes,
toda a cidade chora por Aristóvulos
que assim injustamente, por acaso afogou-se
brincando com seus amigos na água.
E quando souberem em outros lugares,
quando a notícia se espalhar na Síria,
muitos dos Gregos também lastimarão;
quantos poetas e escultores farão luto,
pois conheciam a fama de Aristóvulos,
e suas fantasias por rapazes jamais
chegaram a tal beleza como a deste menino;
que estátua de deus foi digna de Antióquia
como este menino de Israel.
Lamuria-se e chora a Primeira Princesa;
sua mãe a maior das Hebréias.
Lamuria-se e chora Aleksándra pela desgraça. –
Mas ao encontrar-se só muda seu desgosto.
Geme; enfurece; xinga; pragueja.
Como a enganaram! Como a ludibriaram!
Como tal propósito s u c e c e u afinal!
Arruinaram a casa dos Assamoneus.
Como o rei criminoso conseguiu;
o pérfido, o perverso, o patife.
Como conseguiu. Que plano infernal
que nem Mariámmi nada percebeu.
Se Mariámmi percebesse, se suspeitasse,
encontraria um modo de salvar seu irmão;
é rainha afinal de contas, poderia algo.
Como triunfam agora e riem-se às escondidas
aquelas facínoras, Kypros e Salomé;
mulheres ordinárias, Kypros e Salomé. –
E estar impotente, e ser obrigada
a fingir que acredita em suas mentiras;
não poder ir ao povo,
sair e vociferar aos Hebreus,
contar, contar como aconteceu o assassínio.
[79, 1918]
ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ
Κλαίει το παλάτι, κλαίει ο βασιλεύς,
απαρηγόρητος θρηνεί ο βασιλεύς Ηρώδης,
η πολιτεία ολόκληρη κλαίει για τον Αριστόβουλο
που έτσι άδικα, τυχαίως πνίχθηκε
παίζοντας με τους φίλους του μες στο νερό.
Κι όταν το μάθουνε και στ’ άλλα μέρη,
όταν επάνω στην Συρία διαδοθεί,
κι από τους Έλληνας πολλοί θα λυπηθούν·
όσοι ποιηταί και γλύπται θα πενθήσουν,
γιατ’ είχεν ακουσθεί σ’ αυτούς ο Αριστόβουλος,
και ποια τους φαντασία για έφηβο ποτέ
έφθασε τέτοιαν ομορφιά σαν του παιδιού αυτού·
ποιο άγαλμα θεού αξιώθηκεν η Αντιόχεια
σαν το παιδί αυτό του Ισραήλ.
Οδύρεται και κλαίει η Πρώτη Πριγκηπέσσα·
η μάνα του η πιο μεγάλη Εβρέσσα.
Οδύρεται και κλαίει η Αλεξάνδρα για την συμφορά. –
Μα σαν βρεθεί μονάχη της αλλάζει ο καϋμός της.
Βογγά· φρενιάζει· βρίζει· καταριέται.
Πώς την εγέλασαν! Πώς την φενάκισαν!
Πώς επί τέλους έ γ ι ν ε ο σκοπός των!
Το ρήμαξαν το σπίτι των Ασαμωναίων.
Πώς το κατόρθωσε ο κακούργος βασιλεύς·
ο δόλιος, ο φαύλος, ο αλιτήριος.
Πώς το κατόρθωσε. Τι καταχθόνιο σχέδιο
που να μη νοιώσει κ’ η Μαριάμμη τίποτε.
Αν ένοιωθε η Μαριάμμη, αν υποπτεύονταν,
θάβρισκε τρόπο το αδέρφι της να σώσει·
βασίλισσα είναι τέλος, θα μπορούσε κάτι.
Πώς θα θριαμβεύουν τώρα και θα χαίρονται κρυφά
η μοχθηρές εκείνες, Κύπρος και Σαλώμη. –
Και νάναι ανίσχυρη, κι αναγκασμένη
να κάνει που πιστεύει τες ψευτιές των·
να μη μπορεί προς τον λαό να πάγει,
να βγει και να φωνάξει στους Εβραίους,
να πεί, να πεί πώς έγινε το φονικό.
[79, 1918]
Poema de origem histórica. Herodes Magno (73-4 a.C.), para afastar completamente os Assamoneus (=Macabeus; cf. Aléksandros Iannéos e Aleksándra) do trono da Judéia, instigado por sua mãe Kypros e sua irmã Salomé, ordenou em 35 a.C. que afogassem o jovem Aristóvulos, irmão de sua mulher Mariámmi, e filho de sua sogra Aleksandra. (GPS)
Aristóvulos, jovem príncipe judeu e último herdeiro da dinastia dos Assamoneus (Macabeus), foi morto em 35 a.C. nos seus 17 anos. Segundo Josèphe (Antiquités juives, II, 6) os amigos de Aristóvulos contam da extrema beleza do rapaz a Marco Antônio, que pede a Herodes que envie o belo jovem a Alexandria, e este interesse do triúnviro antecipou a morte de Aristóvulos. (MY)
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
