DE DIMÍTRIOS SOTIR (162-150 A.C.)
Cada esperança foi frustrada!
Imaginava fazer obras notáveis,
parar a humilhação que do tempo da batalha
de Magnésia oprime sua pátria.
Ser de novo estado poderoso a Síria,
com seus exércitos, com suas frotas,
com grandes castelos, com riquezas.
Sofria, amargurava-se em Roma
quando sentia nas conversas de seus amigos,
da juventude das grandes casas,
em meio a todo o tato e a gentileza
que demonstravam a ele, do rei
Selêucio Filopator o filho –
quando sentia que contudo sempre havia um oculto
desdém pelas dinastias helenizantes;
que decaíram, que para obras sérias não são,
para o comando dos povos muito impróprias.
Afastava-se sozinho, e indignava-se, e jurava
que como crêem de certo não será;
eis que ele tem vontade;
lutará, fará, levantará.
Basta encontrar uma maneira de chegar ao Oriente,
de conseguir fugir da Itália –
e toda esta força que tem
em sua alma, todo este ímpeto
transmitirá ao povo.
Ah só de estar na Síria!
Tão pequeno saiu da pátria
que mal lembrava de sua forma.
Mas em seu pensamento a estudava sempre
como algo sagrado de que prostando-se te aproximas,
como miragem de belo lugar, como visão
de cidades e portos gregos. –
E agora?
Agora desespero e mágoa.
Tinham razão os rapazes em Roma.
Não é possível perdurarem as dinastias
que produziu a Conquista dos Macedônios.
Idiferente: ele esforçou-se,
o quanto pôde lutou.
E em sua negra decepção,
só uma coisa ainda conta
com orgulho; que, também no seu insucesso,
a mesma bravura invencível mostra ao mundo.
As outras coisas – eram sonhos e esforços vãos.
Esta Síria – quase não parece sua pátria,
esta é a terra de Iraklídis e de Válas.
[90, 1919]
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ (162-150 π.X.)
Κάθε του προσδοκία βγήκε λανθασμένη!
Φαντάζονταν έργα να κάμει ξακουστά,
να παύσει την ταπείνωσι που απ’ τον καιρό της μάχης
της Μαγνησίας την πατρίδα του πιέζει.
Να γίνει πάλι κράτος δυνατό η Συρία,
με τους στρατούς της, με τους στόλους της,
με τα μεγάλα κάστρα, με τα πλούτη.
Υπέφερε, πικραίνονταν στην Pώμη
σαν ένοιωθε στες ομιλίες των φίλων του,
της νεολαίας των μεγάλων οίκων,
μες σ’ όλην την λεπτότητα και την ευγένεια
που έδειχναν σ’ αυτόν, του βασιλέως
Σελεύκου Φιλοπάτορος τον υιό—
σαν ένοιωθε που όμως πάντα υπήρχε μια κρυφή
ολιγωρία για τες δυναστείες τες ελληνίζουσες·
που ξέπεσαν, που για τα σοβαρά έργα δεν είναι,
για των λαών την αρχηγία πολύ ακατάλληλες.
Τραβιούνταν μόνος του, κι αγανακτούσε, κι όμνυε
που όπως τα θαρρούν διόλου δεν θάναι·
ιδού που έχει θέλησιν αυτός·
θ’ αγωνισθεί, θα κάμει, θ’ ανυψώσει.
Aρκεί να βρει έναν τρόπο στην Aνατολή να φθάσει,
να κατορθώσει να ξεφύγει από την Ιταλία—
κι όλην αυτήν την δύναμι που έχει
μες στην ψυχή του, όλην την ορμήν
αυτή θα μεταδώσει στον λαό.
Ά στην Συρία μονάχα να βρεθεί!
Έτσι μικρός απ’ την πατρίδα έφυγε
που αμυδρώς θυμούνταν την μορφή της.
Μα μες στην σκέψι του την μελετούσε πάντα
σαν κάτι ιερό που προσκυνώντας τό πλησιάζεις,
σαν οπτασία τόπου ωραίου, σαν όραμα
ελληνικών πόλεων και λιμένων.—
Και τώρα;
Τώρα απελπισία και καϋμός.
Είχανε δίκιο τα παιδιά στην Pώμη.
Δεν είναι δυνατόν να βασταχθούν η δυναστείες
που έβγαλε η Κατάκτησις των Μακεδόνων.
Aδιάφορον: επάσχισεν αυτός,
όσο μπορούσεν αγωνίσθηκε.
Και μες στην μαύρη απογοήτευσί του,
ένα μονάχα λογαριάζει πια
με υπερηφάνειαν· που, κι εν τη αποτυχία του,
την ίδιαν ακατάβλητην ανδρεία στον κόσμο δείχνει.
Τ’ άλλα— ήσαν όνειρα και ματαιοπονίες.
Aυτή η Συρία— σχεδόν δεν μοιάζει σαν πατρίς του,
αυτή είν’ η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα.
[90, 1919]
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
