SE PORTANTO MORREU
"Para onde se retirou, onde se esconde o Sábio?
Depois de seus muitos milagres,
da fama de seu ensino
que espalhou-se por tantas nações,
ocultou-se de súbito e ninguém soube
com efeito o que lhe aconteceu
(e ninguém nunca viu seu túmulo).
Concluíram alguns que morreu em Éfeso.
Não o escreve Dámis contudo; nada
sobre a morte de Apollônio Dámis escreveu.
Outros disseram que desapareceu em Lindos.
Ou quiçá seja aquela história
verdadeira, que ascendeu em Creta,
no antigo templo de Díktynna. –
Mas todavia temos sua miraculosa,
sobrenatural aparição
a um jovem estudante em Tíana. –
Talvez não é chegado o tempo de retornar,
de aparecer novamente ao mundo;
ou metamorfoseado, talvez, entre nós
anda incógnito. – Mas ressurgirá
como era, ensinando o correto; e então decerto
restabelecerá o culto dos nossos deuses,
e nossas elegantes cerimônias gregas."
Assim divagava em sua mísera moradia –
após uma leitura de Filóstratos
"Sobre Apollônio de Tíana" –
um dos poucos pagãos
dos muito poucos que haviam restado. De resto – homem
insignificante e covarde – às claras
também ele fazia-se de Cristão e ia à igreja.
Era a época em que reinava,
em extrema devoção o velho Iustinos,
e Alexandria, cidade devota,
abominava os míseros idólatras.
[91, 1920]
ΕΙΓΕ ΕΤΕΛΕΥΤΑ
«Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;
Έπειτ’ από τα θαύματά του τα πολλά,
την φήμη της διδασκαλίας του
που διεδόθηκεν εις τόσα έθνη
εκρύφθηκ' αίφνης και δεν έμαθε κανείς
με θετικότητα τι έγινε
(ουδέ κανείς ποτέ είδε τάφον του).
Έβγαλαν μερικοί πως πέθανε στην Έφεσο.
Δεν τόγραψεν ο Δάμις όμως· τίποτε
για θάνατο του Aπολλωνίου δεν έγραψεν ο Δάμις.
Άλλοι είπανε πως έγινε άφαντος στην Λίνδο.
Ή μήπως είν’ εκείν’ η ιστορία
αληθινή, που ανελήφθηκε στην Κρήτη,
στο αρχαίο της Δικτύννης ιερόν.—
Aλλ’ όμως έχουμε την θαυμασία,
την υπερφυσικήν εμφάνισί του
εις έναν νέον σπουδαστή στα Τύανα.—
Ίσως δεν ήλθεν ο καιρός για να επιστρέψει,
για να φανερωθεί στον κόσμο πάλι·
ή μεταμορφωμένος, ίσως, μεταξύ μας
γυρίζει αγνώριστος.— Μα θα ξαναφανερωθεί
ως ήτανε, διδάσκοντας τα ορθά· και τότε βέβαια
θα επαναφέρει την λατρεία των θεών μας,
και τες καλαίσθητες ελληνικές μας τελετές.»
Έτσι ερέμβαζε στην πενιχρή του κατοικία—
μετά μια ανάγνωσι του Φιλοστράτου
«Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον»—
ένας από τους λίγους εθνικούς,
τους πολύ λίγους που είχαν μείνει. Άλλωστε —ασήμαντος
άνθρωπος και δειλός— στο φανερόν
έκανε τον Χριστιανό κι αυτός κι εκκλησιάζονταν.
Ήταν η εποχή καθ’ ην βασίλευεν,
εν άκρα ευλαβεία, ο γέρων Ιουστίνος,
κ’ η Aλεξάνδρεια, πόλις θεοσεβής,
αθλίους ειδωλολάτρας αποστρέφονταν.
[91, 1920]
Organização: R. M. Sulis
Tradução: R. M. Sulis, M. P. V. Jolkesky, A. T. Nicolacópulos
