arquivo.cavafis.br

NO ENTARDECER

Em todo caso não duraria muito. A experiência
dos anos me ensinou. Mas um tanto apressadamente
veio o Destino e tudo interrompeu.
Foi breve a bela vida.
Mas que fortes eram as mirras,
em que leitos magníficos nos deitamos,
a que prazer nossos corpos entregamos.

Um eco daqueles dias de prazer,
um eco daqueles dias achegou-se de mim,
um pouco do ardor da juventude de nós dois;
peguei de novo em minhas mãos uma carta,
e lia e relia até que me faltou a luz.

E saí ao balcão melancolicamente –
saí para arejar os pensamentos olhando ao menos
um pouco da cidade amada,
um pouco do movimento da rua e das lojas.

[64, 1917]

ΕΝ ΕΣΠΕΡΑ

Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα
των χρόνων με το δείχνει. Aλλ’ όμως κάπως βιαστικά
ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα.
Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος.
Aλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα,
σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε,
σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε.

Μια απήχησις των ημερών της ηδονής,
μια απήχησις των ημερών κοντά μου ήλθε,
κάτι απ’ της νεότητός μας των δυονώ την πύρα·
στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα,
και διάβαζα πάλι και πάλι ως που έλειψε το φως.

Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά —
βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστον
ολίγη αγαπημένη πολιτεία,
ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών.

[64, 1917]

Επιμέλεια: Ρ. Μ. Σούλης
Μετάφραση: Ρ. Μ. Σούλης, Μ. Π. Β. Ζολκέσκυ, Α. Θ. Νικολακόπουλος
webmaster@cavafis.i8.com


Ποιήματα (1916-1918) Απ' τες εννιά - Νόησις Ενώπιον του αγάλματος του Ενδυμίωνος Πρέσβεις απ' την Αλεξάνδρεια Αριστόβουλος Καισαρίων Η διορία του Νέρωνος Εις το επίνειον Ένας θεός των Λάνη τάφος Ιασσή τάφος Εν πόλει της Οσροηνής Ιγνατίου τάφος Εν τω μηνί Αθύρ Για τον Αμμόνη, που πέθανε 29 ετών, στα 610 Αιμιλιανός Μονάη, Αλεξανδρεύς, 628-655 μ.Χ. Όταν διεγείρονται Ηδονη Έτσι πολύ ατένισα - Εν τη οδώ Η προθήκη του καπνοπωλείου Πέρασμα Εν εσπέρα Γκρίζα Κάτω απ' το σπίτι Το διπλανό τραπέζι Θυμήσου, σώμα... Μέρες του 1903 Βιβλιογραφία	NO ENTARDECER Em todo caso não duraria muito. A experiência dos anos me ensinou. Mas um tanto apressadamente veio o Destino e tudo interrompeu. Foi breve a bela vida. Mas que fortes eram as mirras, em que leitos magníficos nos deitamos, a que prazer nossos corpos entregamos. Um eco daqueles dias de prazer, um eco daqueles dias achegou-se de mim, um pouco do ardor da juventude de nós dois; peguei de novo em minhas mãos uma carta, e lia e relia até que me faltou a luz. E saí ao balcão melancolicamente – saí para arejar os pensamentos olhando ao menos um pouco da cidade amada, um pouco do movimento da rua e das lojas. [64, 1917] ΕΝ ΕΣΠΕΡΑ Πάντως δεν θα διαρκούσανε πολύ. Η πείρα των χρόνων με το δείχνει. Aλλ’ όμως κάπως βιαστικά ήλθε και τα σταμάτησεν η Μοίρα. Ήτανε σύντομος ο ωραίος βίος. Aλλά τι δυνατά που ήσαν τα μύρα, σε τι εξαίσια κλίνην επλαγιάσαμε, σε τι ηδονή τα σώματά μας δώσαμε. Μια απήχησις των ημερών της ηδονής, μια απήχησις των ημερών κοντά μου ήλθε, κάτι απ’ της νεότητός μας των δυονώ την πύρα· στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα, και διάβαζα πάλι και πάλι ως που έλειψε το φως. Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά — βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστον ολίγη αγαπημένη πολιτεία, ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών. [64, 1917] Επιμέλεια: Ρ. Μ. Σούλης Μετάφραση: Ρ. Μ. Σούλης, Μ. Π. Β. Ζολκέσκυ, Α. Θ. Νικολακόπουλος webmaster@cavafis.i8.com